Kłodzka Góra oczami zdobywców KGP. 355 osób oceniło dwunasty szczyt Społecznego Rankingu KGP

W odpowiedziach pojawiło się bardzo wiele różnych emocji: od zachwytu nad widokami, przez satysfakcję i rodzinne wspomnienia, aż po strach na poruszającej się wieży, zmęczenie, zgubienie szlaku czy rozczarowanie. Poniżej 20 pełnych wypowiedzi uczestników ankiety:

„Wchodziłam w grudniu i było bardzo oblodzone, dodatkowo na wieży widokowej niesamowicie wiało, wieża się ruszała, co powodowało duży strach.”

„Grająca wieża widokowa podczas burzy i ulewy – dźwięk jak z horroru. Zlało nas niemiłosiernie, po czym zaczęło świecić słońce i dosychaliśmy, schodząc w dół.”

„Nie byłem jeszcze na Lackowej, chociaż mam zdobytych 17 z 28 szczytów. Kłodzka mnie zweryfikowała ze swoją ścianką na początku. Myślałem: lajcik, numer 25, szybka i łatwa akcja. Oj, wcale tak nie było. Na ten moment najbardziej dała mi w kość. Zobaczymy, jak Lackowa.”

„Na początku szlaku pomyślałam: co to za górka? Ale pierwszy odcinek dał mi w kość i na wejściu, i na zejściu. A że to była moja pierwsza góra z KGP, pomyślałam sobie, że nie ma nic za darmo. Wracając, na tym najstromszym odcinku poznałam fajną koleżankę, z którą później razem weszłyśmy na Wysoką Kopę.”

„Byłem tam dwa razy. Za pierwszym razem niemal o zachodzie słońca i zaraz uciekałem przed burzą. Za drugim razem byłem o 6:30, przy idealnej pogodzie, zupełnie sam na szczycie i wieży, nie licząc spłoszonej, budzącej się zwierzyny. Cudowne chwile.”

„Ta góra to typowy rollercoaster: góra, dół, góra, już myślisz, że to szczyt i… znowu dół. Świetna przygoda i wielce satysfakcjonująca.”

„Moja pierwsza góra w KGP. Pierwszy też wypad w góry w tamtym roku, więc Kłodzka zagwarantowała mi pierwszą kolkę i zakwasy. Nie wiem więc, czy nie zawyżyłam odpowiedzi na pytania o trudność szlaku i zasapanie.”

„Ostre podejście pod Ostrą. Zaskoczenie na Gajniku, gdy zobaczyłyśmy wieżę na Kłodzkiej Górze: ‘Ojej, jak jeszcze daleko’. Ale od Gajnika trasa w lipcu była bardzo przyjemna i spacerowa. Sama Kłodzka Góra jest zalesiona, ale nowa wieża widokowa rekompensuje wszystko z nawiązką – panorama Sudetów jest obłędna.”

„W listopadowy, szary i wietrzny dzień dotarłem na szczyt chyba jako ostatni. Szybko robiło się ciemno, a przerażające dźwięki, jakie wydawała wieża, zapamiętam na zawsze.”

„Boże Ciało 2022 roku. Zaczynaliśmy długi weekend z wynajętym kamperem. Celem było zdobycie w kilka dni szczytów Korony Ziemi Kłodzkiej. Wystartowaliśmy po wschodzie słońca. Po drodze zgubiliśmy szlak. Wieża widokowa miała przepiękną panoramę. Zameldowaliśmy się na niej o szóstej rano i słyszeliśmy dzwony z okolicznych kościołów. Później tego dnia zdobyliśmy jeszcze Śnieżnik, Rudawiec i Kowadło, kończąc o 21. Następnego dnia uczyłam się chodzić od nowa.”

„To była w pewnym sensie najbardziej szalona wyprawa ze wszystkich szczytów. Pojechałem z dwiema córkami w pierwszych dniach stycznia. Zdecydowaliśmy się w ostatnim momencie, a pogoda była całkowicie wiosenna. Dwa dni później urodziła mi się trzecia córka. Sam szlak z początku był odrobinę wymagający, później zrobiło się już przyjemnie. Weszliśmy też na właściwy najwyższy szczyt pasma, który znajduje się niemal w tym samym miejscu, a niewiele osób tam dociera.”

„Mgła i deszcz, który na samym wierzchołku przechodził w delikatny śnieg. Do tego silny, hulający wiatr, który podczas wspinaczki na wieżę wydawał z siebie odgłos przypominający ni to wycie, ni to śpiew syren z baśni Andersena. Przeżycie bardzo mistyczne i oniryczne.”

„Szłam od Kłodzka. Łatwo nie było. Pomyliłam szlakówki piesze z rowerowymi i się pogubiłam. Widok z wieży był obłędny. W pamięci utkwiło mi też to, że tydzień po moim wyjeździe przyszła straszna powódź, a Kłodzko, w którym miałam nocleg, zostało kompletnie zalane.”

„Pierwszy raz wchodziłam na stary szczyt, ukryty w gęstwinie, zanim wybudowano wieżę i zrobiło się piknikowo. Zdecydowanie wolę ten pierwszy. Umęczyłam się potwornie, bo szlak, który przypadkiem wybrałam, prowadził przez jakieś cztery inne góry. To miała być mała górka na początek przygody z KGP. Byłam lekko chora i koniec końców dostałam niezły wycisk.”

„Mnóstwo malin w drodze na szczyt. Przepyszna droga! Aż żałuję, że nie mieliśmy słoika czy nawet wiaderka, żeby zabrać je ze sobą. Bardzo wysoka wieża, która się kołysze. Widziałam ludzi, którzy z niej zawracali. Widoki są cudowne, właściwie na całą ziemię kłodzką.”

„To pierwsze podejście będę pamiętać. Zero kondycji, zrezygnowałam wtedy z wejścia. Ale za drugim razem już nie odpuściłam. Wtedy poznałam super dziewczynę. Ja wchodziłam, a ona schodziła. Chwila rozmowy dała mi dużo pozytywnej energii i przekonanie, że ja też dam radę. Mamy kontakt do dziś i to jest piękne.”

„Pierwszy raz, przynajmniej ten, który dobrze pamiętam, to najpierw deszcz, później las wyglądający tajemniczo dzięki parowaniu po deszczu, niczym Sherwood, a na końcu grająca jak dzwony rurowe wieża. Słyszałam ją, zanim ją zobaczyłam. Po pierwszym wejściu do Korony byłam tam już kilkakrotnie. Żegnałam tam stary rok 2024, a ostatnio szłam przez nią z Barda Śląskiego do Kłodzka. I pewnie będę jeszcze nie raz.”

„Na szczyt wchodziłam z synami, szlakiem z Kłodzka, a schodziliśmy niebieskim. Plan był taki, że wrócimy asfaltem. Asfalt okazał się ruchliwą drogą praktycznie bez pobocza. Po kilku kilometrach poddaliśmy się i zamówiliśmy taksówkę z Kłodzka. Także można i tak.”

„Ta góra spośród wszystkich 28 najbardziej mnie zaskoczyła początkowym stromym fragmentem od Przełęczy Kłodzkiej. Zapamiętam ją także z powodu burzy, która dopadła mnie na zejściu. Trzeba było wracać 250 kilometrów całkowicie przemoczonym. Od tego momentu nauczyłem się brać odzież na zmianę.”

„Uwielbiam ten szczyt. Piękna, malownicza trasa z Kłodzka do Barda przez Kłodzką Górę, Szeroką Górę, Ostrą Górę i Kalwarię. Moje ukochane Góry Bardzkie.”

Te wypowiedzi dobrze pokazują, że Kłodzka Góra nie pozostawia wszystkich z takim samym wrażeniem. Dla jednych jest spokojnym, rodzinnym szczytem z piękną panoramą. Dla innych okazuje się zaskakująco męcząca, surowa albo wręcz niepokojąca – szczególnie podczas silnego wiatru na wieży. To właśnie ta różnorodność wspomnień sprawia, że wyniki ankiety są znacznie ciekawsze niż same średnie oceny.