Kowadło w Górach Złotych
Najwyższym szczytem pasma Gór Złotych jest Kowadło. Mierzy on 989 m n.p.m.
Swoją nazwę zawdzięcza kształtowi, bowiem przypomina kowadło, czyli masywne narzędzie stanowiące podstawę do kucia ręcznego przedmiotów z metalu lub kamienia.
Szczyt jest raczej skromnym, zalesionym wierzchołkiem, pozbawionym spektakularnych widoków i nie wiążą się z nim żadne legendy ani mrożące krew w żyłach opowieści. Natomiast sama nazwa pasma rozbudza wyobraźnię: Góry Złote. I właśnie z nim związane są historie przekazywane z ust do ust przez tutejszych mieszkańców. Na przykład legenda o Złotym Elfie.
Gdy Góry Złote porastał gęsty las
Dawno, dawno temu Góry Złote porastał gęsty las, w którym można było zagubić się, zabłądzić. Mało kto zapuszczał się w te ostępy. W dolinach, na halach, pasterze wypasali swoje owce. Siedząc wieczorami przy watrze snuli opowieści o duchach, tajemniczych stworach i zapadniętym mieście.
Pewnego razu, w blasku księżyca dostrzegli przemykającą małą, świetlistą postać Złotego Elfa. Wieść niosła, że mieszkał on pod ziemią, w jaskini ukrytej wśród lasów.
Śladem świetlistej postaci
Postanowili ruszyć jego śladem. Klucząc wśród drzew, potykając się o wystające głazy i korzenie dotarli do miejsca, gdzie postać nagle zniknęła.
Stanęli przed wejściem do tajemniczych podziemi. Nie zastanawiając się wiele, wślizgnęli się do jaskini i ujrzeli Złotego Elfa zasiadającego na tronie.
Złote ucho Elfa i początek Złotego Stoku
Po chwili znużony Elf zasnął. Pasterze, na palcach, zakradli się do tronu i już mieli go pochwycić, gdy nagle obudził się i przestraszony rozsypał w pył, a otaczające skały przemienił w żyły złota. Zdumieni pasterze zdołali jedynie zatrzymać złote ucho Elfa.
Ten kawałek kruszcu okazał się być tak cenny, że wystarczył na założenie osady, która z czasem przekształciła się w miasto Złoty Stok.
Prawdziwy skarb Kowadła
Góra Kowadło wprawdzie nie jest znana z legend, ale jej prawdziwym skarbem są minerały i półszlachetne kamienie – ametysty, ukryte w skałach.
