Łysica oczami zdobywców KGP

„Łysica to dla nas znacznie więcej niż tylko najwyższy szczyt Gór Świętokrzyskich. To miejsce, do którego wracamy z ogromną radością i sentymentem przy każdej wizycie u rodziny w Brzezinkach. Jest w niej coś niezwykłego, coś, co trudno opisać słowami. Surowość świętokrzyskich lasów, magia gołoborzy i ten niepowtarzalny klimat sprawiają, że każdy krok na szlaku smakuje wyjątkowo. Choć zdobywaliśmy już wiele szczytów, Łysica ma w naszych sercach miejsce szczególne. To właśnie do takich gór wraca się nie tylko nogami, ale przede wszystkim sercem.”

„Łysica na zawsze zostanie w moim sercu, bo to właśnie tam narodziła się piękna historia naszego Szkolnego Klubu Zdobywców Korony Gór Polski. ❤️⛰️ Widok szczęśliwych, dumnych dzieci i wspólne świętowanie na szczycie były warte każdego kroku. 🥹🏆🎉 To wspomnienie do dziś wywołuje uśmiech i wzruszenie. 💚✨😊”

„Tego dnia towarzyszył mi niepełnosprawny syn Wiktor. Nasze wejście i zejście trwało prawie 4 h, pamiętam każdy kamień i korzeń gdzie stawiał nogi. Najpiękniejszy moment dla mnie jako matki był jego uśmiech na górze. To było jego pierwsze zdobycie góry ze mną.”

„Dwa wejścia na Łysicę – dwa piękne wspomnienia ❤️⛰️ (…) Bo góry to nie tylko zdobyte szczyty – to przede wszystkim ludzie, emocje i chwile, które zostają z nami na całe życie. 💚”

„Narzeczony mi się tam oświadczył. Łysica była przystankiem podczas trasy rowerowej z sakwami. Miły przystanek podczas rowerowania.”

„To był mój pierwszy szczyt z KGP- zdobyty w 2 dni po odebraniu książeczki! Z Warszawy było najbliżej. Pamiętam klimatyczną mgłę między drzewami już blisko szczytu, lecz niestety z góry też była widoczna już tylko mgła. Mimo to mam bardzo miłe wspomnienia z tej góry, zwłaszcza, że to jedyny szczyt, który zdobyłam z przyszłym mężem jeszcze przed ślubem- reszta jest już po.”

„To był nasz pierwszy szczyt KGP, zdobyty 2 maja 2026 roku więc sentyment do tej „wyprawy” pozostanie już na zawsze 🙂 czując się częścią społeczności zdobywającej KGP poraz pierwszy w życiu nie marudziłam na tłumy na szlaku ciesząc się, że tak wiele osób aktywnie spędza długi weekend na świeżym powietrzu 🏞️⛰️.”

„Pierwszy szczyt z dwójka moich dzieci / wtedy 2,5 roku i roczek. I ich radość, gdy na szczycie mogli zjeść Lubisia :)”

„To pierwszy szczyt, który zdobyłam z 4,5 letnią córką.”

„Radość 7 letniego syna na widok szczytu.”

„Cudny las, zero ludzi (szczególnie jeśli wchodzi sie przez przełęcz Mikołaja), cisza, spokój. Piękny spacer puszczą.”

„Szłam szlakiem nie bardzo popularnym przez Perć i bardzo, bardzo mnie pozytywnie zadziwił ten szczyt. Jak w czasach dawnym omszone kamienie, dzikość i mało ludzi.”

„Zawsze piękne wspomnienia. Bardzo przyjemny, niewymagający spacer w otoczeniu lasu. Dla Warszawiaków jest to jedyny bliski szczyt na który można „wyskoczyć” w dowolnej chwili dlatego chętnie tu wracam. Góry świętokrzyskie mają niesamowitą aurę.”

„Wspaniały zaczarowany klimat Puszczy Jodłowej.”

„Gołoborze – coś, czego doświadczyłam z córką po raz pierwszy właśnie na Łysicy.”

„Momentami stromo na kamieniach, a po deszczu śliskie błoto – nie należy lekceważyć tego szczytu, bo łatwo o kontuzję 🙂 Poza tym przyjemny spacer w pięknym lesie.”

„Byłam w dość upalny dzień i jeszcze zbierało się na burze, w połowie podejścia na szczyt zaczęły obsiadac muchy, nie szło się od nich odgonić, nawet mając spray. A na samym szczycie to już w ogóle była tragedia, było ich mnóstwo tam, nie dało się zrobić zdjęcia bo jak się stanęło w bezruchu to chmara much obsiadała. Oczywiście mam świadomość, że może akurat ja tylko tak trafiłam ze względu na aurę panującą w tamtym momencie, a ogólnie być może nie ma tam takich problemów.”

„Chamstwo, i wiele nieprzyjemnych sytuacji, od prób oszustwa przy parkingu, po sytuację nabijania się „młodzieży” ze starszych osób i wyzywaniu ich. Tłumy ludzi którzy nie umieją się zachować w górach.”

„Najgorszy szczyt ever. Było mega gorąco, parno, duszno, pot lał się strumieniami a każdy owad w tym lesie chciał nas zjeść. Mam wrażenie, że cały szlak to były kamienie i jeszcze więcej kamieni, idealnie rozrzuconych, aby grozić naszym kostkom. Na żadnym szczycie się tak nie umordowałam jak podczas tego sierpniowego wejścia na „małą górkę”. To miał być tylko przystanek w wakacyjnym wyjeździe na Mazury, a wyszła z tego „walka z naturą” o przetrwanie :-)”

„Pierwszy szczyt jaki zdobyłem rozpoczynając moją przygodę z KGP. Radości nie było końca. Pierwsza góra gdzie było wszystko: droga leśna, drewniane stopnie i podłoże oraz typowa górska nawierzchnia, czyli skały i gołoborza. I ta wszechobecna cisza. Coś pięknego. Pozdrawiam serdecznie.”